Po­nad­to pro­gram umoż­li­wia zli­cze­nie znaków cu­dzy­sło­wu i na­wia­sów, co umoż­li­wia wy­chwy­ce­nie nie­spa­ro­wa­nia tych zna­ków. Przy każ­dej z możliwych fun­kcji znaj­du­je się zna­cznik ak­ty­wno­ści oraz przy­cisk Wy­ko­naj.

Oma­wia­na wer­sja KombiKora do­star­cza na­stę­pu­ją­cych fun­kcji w ok­nie adiustacji:

• Wy­mień mi­nus oto­czo­ny spa­cja­mi na pau­zę/pół­pau­zę
• Wy­mień znak ca­la po spa­cji na cu­dzy­słów ot­wie­ra­ją­cy
• Wy­mień znak ca­la przed spa­cją na cu­dzy­słów za­my­ka­ją­cy
• Wstaw bra­ku­ją­ce spa­cje przed zna­ki: ( „
• Wstaw bra­ku­ją­ce spa­cje po zna­kach: ) ” . , ; : ! ?
• Usuń nie­po­trzeb­ne spa­cje przed zna­ka­mi: ) ” . , ; : ! ?
• Usuń nie­po­trzeb­ne spa­cje po zna­kach: ( „
• Usuń pod­wój­ne spa­cje
• Usuń zna­ki po­dzia­łu
• Wstaw nie roz­dzie­la­ją­ce spa­cje po je­dno­li­te­ro­wych wy­ra­zach
• Sprawdź zgo­dność zna­ków wy­stę­pu­ją­cych pa­ra­mi (na­wia­sy i cu­dzy­sło­wy)
• Po­dziel na sy­la­by.

Zwróć­my uwa­gę na fun­kcję Wstaw nie roz­dzie­la­ją­ce spa­cje po je­dno­li­te­ro­wych wy­ra­zach. Po jej wy­ko­na­niu za je­dno­li­te­ro­wy­mi wy­ra­za­mi (tzn.: a, i, o, u, z, w) za­miast zwyk­łych spa­cji po­ja­wi się kod spa­cji nie roz­dzie­la­ją­cej. W pro­gra­mie Kom­bi spa­cja nie roz­dzie­la­ją­ca łą­czy fun­kcje spa­cji twardej i zwyk­łej. Ze spa­cji twar­dej bie­rze ce­chę nie­moż­no­ści prze­nie­sie­nia na­stę­pu­ją­ce­go po niej wy­ra­zu do no­we­go wier­sza, na­to­miast ze spa­cji zwyk­łej dzie­dzi­czy zdol­ność zmia­ny swo­jej sze­ro­ko­ści tak, aby świat­ła w ca­łym wier­szu by­ły ró­wno­mier­nie roz­ło­żo­ne. Kon­sek­wen­cją wy­ko­na­nia tej fun­kcji będzie nie­moż­ność po­zo­sta­wie­nia je­dno­li­te­ro­wych wy­ra­zów na koń­cu wier­sza. Je­śli chce­my użyć tej funkcji w po­łą­cze­niu z in­nym pro­gra­mem do skła­du, to mu­si­my do­wie­dzieć się ja­ki kod w tym pro­gra­mie pełni tę fun­kcję i od­po­wie­dnio zmo­dy­fi­ko­wać stro­nę ko­do­wą. Moż­na pró­bo­wać wy­ko­rzy­sty­wać w tym ce­lu również twar­dą spa­cję, ale naj­czę­ściej w pro­gra­mach do skła­du twar­da spa­cja za­cho­wu­je sta­łą sze­ro­kość co w przy­pad­ku skła­du blo­ko­we­go da­je brzyd­kie nie­ró­wno­mier­no­ści świateł.

Al­go­rytm dzie­le­nia tek­stu na sy­la­by w KombiKorze jest na­stę­pu­ją­cy: naj­pierw ana­li­za­tor tek­stu wy­dzie­la ko­lej­ny wy­raz z tek­stu i spraw­dza, czy wy­raz za­wie­ra przy­naj­mniej ta­ką li­czbę li­ter jak za­dek­la­ro­wa­no w po­lu Mi­ni­mal­na li­czba li­ter wy­ra­zu dzie­lo­ne­go w ok­nie op­cji dzie­le­nia.

Da­lej spraw­dza­na jest op­cja Dziel wy­ra­zy pi­sa­ne ka­pi­ta­li­ka­mi. Je­śli jest ona wy­łą­czo­na – pro­gram spraw­dza, czy wy­raz nie skła­da się z sa­mych wiel­kich li­ter. Je­śli tak jest, to pro­gram prze­cho­dzi do na­stęp­ne­go wy­ra­zu. Ko­lej­ną spraw­dza­ną op­cją jest Nie dziel ostat­nie­go wy­ra­zu w aka­pi­cie. Je­śli jest ona ak­ty­wna, a po ana­li­zo­wa­nym wy­ra­zie nie ma już in­nych wy­ra­zów przed na­stęp­nym aka­pi­tem, to pro­gram nie dzie­li te­go wy­ra­zu.
Na­stęp­nie pro­gram spraw­dza, czy wy­raz znaj­du­je się w ba­zie słów, a je­że­li tak, to do ja­kie­go sło­wni­ka na­le­ży. Je­śli wy­raz na­le­ży do sło­wni­ka sym­bo­li, to nie jest on dzie­lo­ny, w prze­ci­wnym wy­pad­ku pro­gram bu­du­je tab­li­cę po­dzia­łów dla wy­ra­zu. Przy bu­do­wa­niu tej tab­li­cy naj­pierw uw­zglę­dnia­ne są po­dzia­ły wska­za­ne przez użyt­ko­wni­ka (je­śli użyt­ko­wnik za­ka­zał dzie­le­nia wy­ra­zu, to pro­gram w tym miej­scu prze­cho­dzi do na­stęp­ne­go wy­ra­zu). W dru­giej ko­lej­no­ści (je­śli nie by­ło po­dzia­łów użyt­ko­wni­ka) pro­gram po­ró­wnu­je po­czą­tek wy­ra­zu z li­stą przed­ro­stków do dzie­le­nia (li­stę tę moż­na edy­to­wać w ok­nie kon­fi­gu­ro­wa­nia mo­du­łu sło­wni­ko­we­go). Je­śli po­czą­tek wy­ra­zu zo­sta­nie do­pa­so­wa­ny do je­dne­go z przed­ro­stków, pro­gram to za­pa­mię­tu­je i prze­cho­dzi do trze­cie­go eta­pu dzie­le­nia, czy­li do szu­ka­nia sy­lab. Tu­taj pro­gram po­szu­ku­je samo­gło­sek (po­czy­na­jąc od na­stęp­nej li­te­ry po ewen­tual­nym po­dzia­le po przed­ro­stku) i wsta­wia po­dział mię­dzy dwie są­sie­dnie samo­głos­ki lub je­śli są prze­dzie­lo­ne je­dną spół­głos­ką – to po pier­wszej samo­głos­ce, lub je­śli wię­cej niż je­dną spół­głos­ką – to po pier­wszej spół­głos­ce (chy­ba, że roz­dzie­la­na pa­ra spół­gło­sek na­le­ży do zbio­ru nie roz­dzie­la­nych dwu­zna­ków, np. sz, cz, rz, itd.; li­stę tę mo­że­my zmie­niać w ok­nie kon­fi­gu­ro­wa­nia mo­du­łu sło­wni­ko­we­go). Jest to na ra­zie tab­li­ca po­dzia­łów dla wy­ra­zu. Te­raz da­ne z tab­li­cy po­ró­wny­wa­ne są z op­cja­mi Mi­ni­mal­na li­czba li­ter przed pier­wszym po­dzia­łem oraz Mi­ni­mal­na li­czba li­ter po ostat­nim po­dzia­le. W tekst wsta­wia­ne są tyl­ko te war­to­ści z utwo­rzo­nej wcześ­niej tab­li­cy, któ­re speł­nia­ją wy­mie­nio­ne wcześ­niej wa­run­ki.

Je­śli wy­raz nie zo­stał zna­le­zio­ny w sło­wni­ku – spraw­dza­ny jest stan op­cji Dziel tyl­ko wy­ra­zy zna­le­zio­ne w sło­wni­ku. Je­śli op­cja jest wy­łą­czo­na, to pro­gram rea­li­zu­je wcześ­niej omó­wio­ny al­go­rytm po­czy­na­jąc od eta­pu po­szu­ki­wa­nia przed­ro­stków.
Po po­dzie­le­niu ca­łe­go tek­stu spraw­dza­ny jest stan op­cji Wstaw po­dzia­ły bez zna­ku. Po­dział bez zna­ku jest spe­cjal­nym po­dzia­łem, któ­ry sto­su­je­my np. w ta­kich cią­gach zna­ków: C:\Kom­bi\Do­ku­men­ty\Mo­je\Test.KMD. W cią­gu tym doz­wo­lo­ne jest prze­nie­sie­nie po każ­dym zna­ku \, ale nie chce­my, aby po tym zna­ku po­ja­wił się znak prze­nie­sie­nia. Z dru­giej stro­ny, aby umoż­li­wić prze­nie­sie­nie mog­li­byś­my po tych zna­kach wsta­wić spa­cje, ale w przy­pad­ku ni­e­wy­ko­rzy­sta­nia ta­kie­go prze­nie­sie­nia wy­glą­da­ło­by to brzyd­ko. Po­dzia­ły bez zna­ku roz­wią­zu­ją ten prob­lem. Przy ich wsta­wia­niu pro­gram wy­ko­rzy­stu­je li­stę Po­dzia­ły bez zna­ku po zna­kach, któ­rą edy­tu­je­my w ok­nie kon­fi­gu­ro­wa­nia mo­du­łu sło­wni­ko­we­go.
Ostat­nim eta­pem dzie­le­nia tek­stu jest zna­le­zie­nie miejsc wy­stę­po­wa­nia łą­czni­ków (np. w po­łą­cze­niach ty­pu ma­te­ma­ty­czno-fi­zy­czny) i wsta­wie­niu zna­ku po­dzia­łu przed każ­dy łą­cznik. Za­pe­wnia to gra­fi­cznie pra­wid­ło­wą po­stać po­dzie­le­nia ta­kie­go po­łą­cze­nia, któ­ra po­le­ga na wy­stę­po­wa­niu dwóch łą­czni­ków – na koń­cu wier­sza dzie­lo­ne­go i na po­cząt­ku na­stęp­ne­go.
Dzie­le­nie od­by­wa się zaw­sze od miej­sca, w któ­rym znaj­du­je się kur­sor do koń­ca tek­stu, chy­ba że w tek­ście jest za­zna­czo­ny fragment – wte­dy dzie­lo­ny jest tyl­ko ten frag­ment.

Jak każ­dy pro­gram te­go ty­pu znaj­du­je on wszy­stkie wy­ra­zy, któ­rych nie ma w ba­zie słów – to nie jest nic no­we­go. Są je­dnak pe­wne no­we ele­men­ty, któ­rych in­ne ko­rek­to­ry nie spraw­dza­ją tak jak KombiKor.

Dzię­ki po­wią­za­niu ba­zy słów z in­for­ma­cja­mi o czę­ściach mo­wy ko­rek­tor wie, ja­ką czę­ścią mo­wy jest da­ny wy­raz i po­tra­fi pod­po­wie­dzieć, czy z par­ty­ku­łą „nie” na­le­ży ten wy­raz pi­sać łą­cznie czy roz­dziel­nie. Po­dob­nie jest w sta­nie oce­nić pi­so­wnię z czą­stką -by (-byś­my, -by­ście, itd.). Ba­da­ne jest ró­wnież na­stęp­stwo wy­ra­zów, dzię­ki cze­mu ko­ry­go­wa­ne są po­łą­cze­nia ty­pu: „kie­dy in­dziej”, „be­ze mnie”, gdzie sa­mo­dziel­ne wy­stą­pie­nie wy­ra­zu „in­dziej” lub „be­ze” jest uzna­wa­ne za błę­dne.

Ko­lej­ną za­le­tą KombiKora jest fakt pod­po­wia­da­nia, po któ­rych skró­tach na­le­ży po­sta­wić krop­kę. Są ró­wnież spraw­dza­ne naz­wy włas­ne pod ką­tem obec­no­ści wiel­kiej li­te­ry. Kon­struk­cja ko­rek­to­ra umoż­li­wia ana­li­zo­wa­nie aspek­tu cza­so­wni­ka, co w kon­sek­wen­cji po­zwa­la wy­e­li­mi­no­wać błę­dnie utwo­rzo­ne imie­sło­wy (np. imie­słów „czy­taw­szy” jest błę­dny po­nie­waż po­cho­dzi od nie­do­ko­na­ne­go cza­so­wni­ka „czy­tać”). Ko­rek­tor spraw­dza po­nad­to, czy po­łą­cze­nia przy­słów­ków wy­ma­ga­ją­ce łą­czni­ka (np. „ma­te­ma­ty­czno-fi­zy­czny”) są na­pi­sa­ne z łącznikiem. Do­dat­ko­wo pro­gram po­tra­fi spraw­dzać pe­wne ele­men­ty gra­ma­ty­ki. np. pra­wid­ło­wość po­łą­czeń przy­im­ków z rzeczownikami.

Słownik synonimów

Dla­cze­go two­rzy­my włas­ne sło­wni­ki sy­no­ni­mów?

Za­łóż­my na chwi­lę, że pi­sze­my pra­cę na te­mat Po­to­pu H. Sien­kie­wi­cza. Je­śli sło­wo au­tor zbyt czę­sto prze­wi­ja się w na­szej pra­cy, to mo­że­my od­szu­kać sy­no­ni­my: pi­sarz, li­te­rat, itd., ale nie znaj­dzie­my tam sło­wa Sien­kie­wicz. Ale je­śli utwo­rzy­my włas­ny sło­wnik i tam ja­ko synonim do sło­wa au­tor wpi­sze­my Sien­kie­wicz, a po­nad­to do sło­wa po­top do­da­my dzie­ło, to stwo­rzy­my pry­wat­ny sło­wnik sy­no­ni­mów na oko­li­czność tej pra­cy. Je­śli użyt­ko­wnik chce wymienić za­zna­czo­ny w tek­ście wy­raz na in­ny ze sło­wni­ka sy­no­ni­mów, to wska­zu­je ten sy­no­nim na li­ście środ­ko­wej. Wte­dy pro­gram na pod­sta­wie in­for­ma­cji o for­mie wy­ra­zu szu­ka­ne­go po­sta­ra się od­mie­nić wy­raz zna­le­zio­ny i za­pro­po­nu­je pa­su­ją­ce for­my po­przez umie­szcze­nie ich na li­ście trze­ciej. Z tej li­sty moż­na wprowadzić wy­raz wprost do edy­to­ra al­bo za po­mo­cą przy­cis­ku Wstaw w tekst, al­bo przez dwu­krot­ne klik­nię­cie żądanej po­zy­cji.