Przypomnę, że w przypadku stylów dotychczasowa obsługa polegała na wykorzystaniu tzw. kodu powrotu do poprzedniego stylu. Takie rozwiązanie wymagało dokładnego zbilansowania kodów stylu i kodów powrotu do poprzedniego stylu, a usunięcie fragmentu tekstu z niesparowaną liczbą tych kodów powodowało zaburzenia w składanym tekście.

W przypadku wierszowników wadą był fakt, że zmiana parametrów wierszownika, w którym stał kursor przenosiła się na wierszowniki następne, jeśli parametry w nich nie były zablokowane. Ponadto, w przypadku wierszownika nie działało zaznaczenie fragmentu tekstu. Zmieniany był zawsze ten wierszownik, w którym stał kursor.